غروری بیکران تر از عشق

کودک احساسش را به سخره گرفت

ومن در پی کشف مسئله سنگم و پای لنگ

کثیف تر از آنم اگر گویشی قبل از تو یاد کنم

تا به کی شیون کنان در پی مرگی دور دست ؟

تا به کی ضجه زنان در پی عشقی بی رنگ ؟

آهنگ نو ساز کنم گر

سکوت تو در امتداد بودن من همراه شود

و بنوازم بی تو ….

در غرورت بیش از این ذوب مشو

وبدان سکوت تو بهانه مغرورانه ای است

 آگاه باش

و هوشیار

و بدان باز

 بهشت ارزانی بها داران است و نی بهانه داران

بنای خشتی فرسوده غرورت را فرو ریز

تا عمارت خوش احساس تو را جاودانه سازد

احساس را بر زبان بران

لب بگشا و متروکه مباش

وبگو

که آنچه مرا می بازد

جهل من و تو نیست

لب بگشا و متروکه مباش

 بیش از آنکه بنوازم بی تو…..

۱۳۸۸/۰۸/۱۲