به گلی که شیفته کرد ما را…

تو نه دیگر آن دختر “میم مثل مادری” و نه زنی در “سنتوری”.حالا حتی بازیگری جوان و مستعد و دلکنده از سینمای بیمار ایران و در سودای هالیوود هم نیستی .دیگر همه چیز تمام شد.دیگر مهم نیست که بگویند فقط برای حجاب و کار و پول و هرچه و چه و چه به بیرون زده باشی.از امروز تو یک خط شکنی.چه بخواهی چه نخواهی.نمی توانم فرض کنم که نادانسته سنگی را در آبی ها ی خالی و خیالی اذهان فسیلی انداخته باشی.یا شاید نمی دانستی و می دیدی و چه بهتر.دیگر هیچ چیز مهم نیست.تو بر روی “نباید “ها و”باید”هایی که قرن ها بر ما تحمیل شده است خط کشیدی.خوش آمدی قربانی.چرا شادی ام را پنهان کنم، وقتی روزهایی را می بینم که پرچم دار و خط شکن های سرزمین ام زنانی چون تواند ،که رگ های متورم غیرت و حجب و حیا و شرم را از درد و حسرت و ترس می ترکانند و با نگاهی کودکانه ،لخت …برهنه در برابر چشمان از حدقه درآمده ی تاریخی کثیف می ایستند و نعره می شکند که هی …های مرا ببین . من همانم که تو مرا به زنجیر کشیدی.در مقام خواهر و مادر و زن و با چماق عفت و عصمت و هر مفهوم بدبو و بدوی دیگر.من اینم . برهنه مرا ببین و در خلوت خویش به تدلیست ببغض، که در هزارتوی مفاهیمی فسیلی، به لجن کشیده شده ای و نمی دانی.آی خط شکن .من در برابرت سر تعظیم فرود می آورم و شرمنده ام و از هم اکنون ، تمام وجودم اشک و ترس است از دشنام هایی که نثارت می شود. آی دختر وحشی و معصوم-نگاهِ شرقیِ غمگین. تو را به برهنگی آسمانی ات سوگند که آنچه کردی ،کرد دیگرانی را که تو را محصور و مهجور می خواستند.تنها بدان که تنها نیستی .

شاهین نجفی۱۸ ژانویه ۲۰۱۲……….

(۱)
گفت دیدی آبروی شهر ریخت؟!
دختری از شهر ما آنسو گریخت؟!
رفت و گویی غیرت مارا ندید
کرد عریان پیکرش، آنسو پرید
سینمای هالیوود و بالیوود
کی بود بهتر ز جنگ و خون و دود؟
نادر از سیمین جدا شد جام برد
بعد آنجا با فلانی شام خورد
یا یتیمی مادرش شوهر نمود
جام دیگر را دگر جایی ربود
فیلمنامه این چنین بسیار هست
غرب میداند که حالا پس نشست
دیگران دیدند ماها سر تریم
از تمام سینماها برتریم
حمله ها کردند بر فرهنگ ما
کوچه های فقر و درد و تنگ ما
سمت ما با حقه ای دیگر شدند
در پی اغفال بازیگر شدند
ورنه ایرانی و عریانی کجا؟!…
اینچنین اعمال شیطانی کجا؟!

(۲)
خوب حرفش را شنیدم بعد آن
گفتمش این شعر ما را هم بخوان
فقر و فحشا ارمغان غرب بود؟
عزت ما را چو طوفان در ربود؟
دختران ما در آغوش عرب
از سر عجز است یا بهر طرب؟
مرد های آریاییه نجیب
دزد و معتاد است از روی فریب؟
اینهمه ظلم و سیاهی و دروغ
شد چراغ زندگی ها بی فروغ
مادران در انتظار شوهران
کودکان در حسرت یک لقمه نان
عزت است این؛ پول کشتار حماس
پول کشتار اسد یا اختلاس
میشود تامین ز اشک مادران
کودکان و دختران ؛ بیچارگان
عزت است این، خانه هامان جوی آب
حال مردان و زنان ما خراب…
(۳)
قسمتی از پول را چین میبرد
سهم دیگر را فلسطین میبرد
عزت است این، هر تفکر بند شد
مرده بر لبها گل لبخند شد؟
افتخاری دارد اینها جان من؟
اشک میریزد فقط مام وطن
او اگر عریان نموده پیکرش
روسری را هم گرفته از سرش
ممعنیش فحشا و یا افساد نیست
گفت یعنی((از چه زن آزاد نیست))؟
از چه در بن بست باشد کشورم؟!
سرزمینم هست اما اینورم!!!
از چه باید دور باشم از خوشی؟!
از چه هر شادی و جشنی میکشی؟!
اعتراضش را چنین عنوان نمود
از سر اکراه تن عریان نمود

]]> http://09131060076.com/archives/348/feed 0 http://09131060076.com/archives/327 http://09131060076.com/archives/327#comments Wed, 08 Jun 2011 19:39:38 +0000 محراب http://09131060076.com/archives/327

خاطرات کودکی زیباترند
یادگاران کهن مانا ترند
درس‌های سال اول ساده بود
آب را بابا به سارا داده بود

درس پند آموز روباه وکلاغ
روبه مکارو دزد دشت وباغ

روز مهمانی کوکب خانم است
سفره پر از بوی نان گندم است

کاکلی گنجشککی با هوش بود
فیل نادانی برایش موش بود

با وجود سوز وسرمای شدید
ریز علی پیراهن از تن میدرید

تا درون نیمکت جا میشدیم
ما پرازتصمیم کبری میشدیم

پاک کن هایی زپاکی داشتیم
یک تراش سرخ لاکی داشتیم

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هایش درد داشت
گرمی دستان ما از آه بود
برگ دفترها به رنگ کاه بود

مانده در گوشم صدایی چون تگرگ
خش خش جاروی   با پا روی برگ
همکلاسی‌های من یادم کنید
بازهم در کوچه فریادم کنید

همکلاسی‌های درد و رنج و کار
بچه‌های جامه‌های وصله‌دار
بچه‌های دکه خوراک سرد
کودکان کوچه اما مرد مرد
کاش هرگز زنگ تفریحی نبود
جمع بودن بود و تفریقی نبود
کاش می‌شد باز کوچک می‌شدیم
لا اقل یک روز کودک می‌شدیم

یاد آن آموزگار ساده پوش
یاد آن گچ‌ها که بودش روی دوش
ای معلم یاد و هم نامت بخیر
یاد درس آب و بابایت بخیر

ای دبستانی‌ترین احساس من
بازگرد این مشق‌ها را خط بزن

]]> http://09131060076.com/archives/327/feed 4 http://09131060076.com/archives/324 http://09131060076.com/archives/324#comments Thu, 02 Jun 2011 20:28:16 +0000 محراب http://09131060076.com/archives/324

سلام فاحشه

تعجب کردی!؟… میدانم در کسوت مردان آبرومند، اندیشیدن به تو رسم، و گفتن از تو ننگ است!

اما میخواهم برایت بنویسم. شنیده ام، تن می فروشی، برای لقمه ای نان!

چه گناه کبیره ای…!

میدانم که میدانی همه ترا پلید می دانند، من هم مانند همه ام

راستی روسپی!

از خودت پرسیدی چرا اگر در سرزمین من و تو

زنی زنانگی اش را بفروشد که نان در بیارد رگ غیرت اربابان بیرون می زند !!

اما اگر همان زن کلیه اش را بفروشد

تا نانی بخرد و یا شوهر زندانی اش آزاد شود

این «ایثار» است !

مگر هردواز یک تن نیست؟

مگر هر دو جسم فروشی نیست؟
تن در برابر نان ننگ است
بفروش ! تنت را حراج کن…

من در دیارم کسانی را دیدم که دین خدا را چوب میزنند به قیمت دنیایشان
شرفت را شکر که اگر میفروشی از تن می فروشی نه از دین
شنیده ام روزه میگیری،
غسل میکنی،
نماز میخوانی،
چهارشنبه ها نذر حرم امامزاده صالح داری،
رمضان بعد از افطار کار می کنی،
محرم تعطیلی.

من از آن میترسم که روزی با ظاهری عالمانه

جمعه بازار دین خدا را براه کنم

زهد را بساط کنم

غسل هم نکنم

چهارشنبه هم به حرم امامزاده صالح نروم

پیش از افطار و پس از افطار مشغول باشم

محرم هم تعطیل نکنم!

فاحشه!!!… دعایم کن

فریدون فرخزاد

هر روز من  فردای نبودن توست

یا محول الجمیع الاحوال غیر لنا

حول حالنا الی یوم الآخر

والا به خدا ………..

Joyeux Nouvel An

ششم فروردین ماه یکهزار و سیصد و نود خورشیدی

جوهر  ِ خشکیده   جنبش

جوابگوی ِ

همجواری ِ جانسوز  ِ جواهرات ِ جهاز جوزیدهِ جوانمردان ِ جوانمرگ ِ جو کوب شده ِ  جوخه ِ نشین جانباز

و

جا جا کنان ِ جادوگر  ِ جام باز ِ جاکش صفت  و همتای ِ جارچیان ِ جاروس ملات ِ جاموس نسب ِ کهریزک

نیست

هویدا برهانیست

چاقو را دسته خویش جازم لازم  نیست

جام ِ جان ِ جان بر کفان را بر تارک ِ سر کشیدن بل جام بکف آوردن

ترجمان ِ مهر ورزیست

ما جولیده فکران و جهان باختگانیم

 و ابو جهل را رو سپید

جام بر سنگ باید زد

۱۳۸۹/۰۵/۲۵

پا ورقی :

• یه نفر جانب من نگه داره ، از بس ج ج ج ج ج کردم  جر خوردم

• از نظر من جنبش همان حرکات موزون هست

             مثلا جنبش بابا کرمی یا جنبش بندری یا جنبش تکنو

            واسه همین هم تمام علما و سیاستمداران مقدس ما ، به حکم دین مبین اسلام با هر گونه جنبش شدیداً مخالفت کرده و هر نو جنبش همراه با تر کیب را مرده شور کرده و فقط جنبش توام با تجزیه حق مسلم ماست .

•  آهان یه چی یادم رفت بگم ، بیچاره حسین دایی که ۰۹۱۳۱۰۶۰۰۷۶ به نامشه  (-:
•  ِ   ابن  که زیره کلمات میبینید  مثلا کسره هستش (  ِ ) 
• اصل مفهوم این مطلب اینه که تا یاد دارم افسار دسته شریک دزد و رفیق قافله بوده و هست

( بازم ادبیات گسیخته شدم  )

جهاز : رخت و کفن مرده

جوزیده : غمناک ، اندوهگین

جهاز جوزیده : اشاره به غربت بی انتها حتی در گور

جو کوب شده  : مثل جو اینقدر کوبیدن تا پوست کنده و ریز بشه

جوخه نشین : اشاره به سپاه اندک شهدای کودتا

          در اصل جوخه یه دسته شش نفری نطامی را میگند

جا جا کنان : آقا مگه مرغ بودند که با جا جا کردن هل دادین تو سوله کهریزک

          فکر کنم مفهوم جا جا کنان رو فهمیدید !!!!

جا جا کنان ِ جادوگر : خداییش اون همه رو تو دو زار فضا جا دادن جادوگری نیست ؟

جام باز : دغل ، متقلب ، حقه باز

جا کش : یعنی این یکی رو نمی دونید ؟

          منم زیاد چیزی نمی دونم اما زیاد دیدم تو تلویزیون

جاروس : بی نهایت پست و خوار

جاروس ملات : اشاره به کلمه حروم زاده و سست ریشه

جاموس : یادم سر زمین های پدرم عربهای اون منطقه به گاومیش هایی می گفتند که به زمینهای کشاورزی تجاوز می کردند و حاصل دست رنج کشاورز ها رو لت و پار می کردند

جاموس نسب : اشاره به همین هاست دیگه……

                    ( اینقدر گیر بدید تا فیلتر بشم )

جازم : ( به کسر ز ) برنده و قطع کننده

چاقو را دسته خویش جازم نیست : اشاره به همدستی مسخره جنبش رنگین با رهبران کودتا

جام را بر سر کشیدن : یه نفس تا ته پیک زدن و شراب خوردن

جام به کف آوردن : پیروز شدن به هر قیمتی

جولیده فکران : فاحشه مغزی ( کلمه داشتم به جای فاحشه اما رعایت ادب کردم )

جام بر سنگ باید زد : باید توبه کرد ( اونم از حماقت و سادگی )

 حسین دایی : این واسه شناسایی فضول ها بود ( به تو چه فضول ؟ )

خلوت و بی باک

 شبهای شما

غیــــــــــــــور

چونان کیاست گوتاما

بوک در رسد روزی مرا

آغوشتــــن ِ ماهاما

به بهشتن  و جلای جای باش

زاد بوم را به فرامشم

به جان شما

محصول معرفت فاحش

قیاس به وفور  هویدا

این ریال است و آن دراخما

هژیر

باش داشتن ِ مبهم جای باشی است

جای باشی مکش مرگ ما

 ۱۳۸۹/۰۳/۲۸

 پی نوشت :

دیدم زیادی فارسی رو پاس داشتم گفتم یه نمه توضیح بدم

غیور : حسادت بچه مثبت ها (نیک رشک بردن )

کیاست : اندیشه ( به شرح مثبت و تفسیر تندرست )

بوک : بود که

گوتاما : نام خانوادگی بودا

آغوشتــــنِ : در آغوش گرفتن

ماهاما : مادر یا پدر گوتمه ( گوتاما ) بودا

بهشتن : رها کردن ، فرو گذاشتن

جلا : از خانمان بیرون کردن یا بیرون رفتن

جای باش : خانه ، وطن

فرامش : فراموش کردن ، از یاد بردن

محصول معرفت فاحش : با علم و دانش

هژیر : نیک و پسندیده

باش داشتن : سکونت داشتن ، اقامت داشتن

آغاز سال یکهزار و سیصد و چند

سفره چند سین ما

چند سکه از چندمین پادشاه

که نمی دانم نامش

سال چند را به ما تحویل می دهی ؟

من نمی خواهم چندین وارونه تحویلش بگیرم

 ایکاش چند سال دیگر تحویل می دادی

سال یکهزار و سیصد و چند را

بس کن

سه

دو

یک

 آغاز سال یکهزار و سیصد و چند

۱۳۸۸/۰۲/۰۷

واسه شستن لباس های صد لشکر

صد لشکر شکست خورده

شکست خورده و خسته

خسته و بی انگیزه

واسه آشوب های خیابانی

آشوب های خیابانی بی هدف

بی هدف و مضحک

مضحک و دلهره زا

واسه تحمل سلاح سکوت

سلاح سکوت وحشتناک و آرام

آرام و غمناک

غمناک و بیفرجام

واسه کنده کاری های داش فرهاد

داش فرهاد عاشق

عاشق و همدرد

همدرد و هم غم

واسه اعتراضات خیابانی خس و خاشاک

خس و خاشاک خشمگین

خشمگین و بی چاره

بی چاره و پشیمان

واسه غسل جنازه عاشق ترین احمق

عاشق ترین احمق و بد بخت

بد بخت و فلک زده

فلک زده و در مانده

واسه نبرد دو فرهنگ

دو فرهنگ مخالف و معکوس

معکوس و بی ربط

بی ربط و بی خود

واسه له کردن ته سیگار مشتی

مشتی و پیر

پیر و با حال

با حال و خموش

واسه خالی کردن یه کمپرس خاطره

خاطره  های بی رحم

بی رحم و بی مرز

بی مرز و بی نظم

واسه کسل ترین لحظه مستی

مستی و بی هوشی

بی هوشی و بی خبری

بی خبری و بی اثری

واسه اعدام یه مشت بی تقصیر

بی تقصیر و بی تکلیف

بی تکلیف و بی همرزم

بی همرزم و بی همره

واسه نقش بستن عاج لاستیک ماشین عروس

ماشین عروس خوشگل

خوشگل و دیر آشنا

دیر آشنا و خائن

جایه مناسبی این روزها پیدا شده

ماله منه

بهش میگن

دل

 ۱۳۸۹/۱/۱۳

تو دیگر گونه شده ای  آیا

یا خواستگار دیگر گونه ای شده ام ؟

بگو

لب بگشا و متروکه نباش

قلیان چیزی که نمی دانم

عذاب می دهد

واسطه تقلیل تویی

لب بگشا و متروکه نباش

ایکاش دیگر گونه ای بودی

و  کفگیر زمان باز هم بی صدا

لب بگشا و متروکه نباش

خواستم که باشم نه چنان که رودی

 یا وزش باردار جریانی ، پس

لب بگشا و متروکه نباش

سهم هم آغوشی - این بار- از آن گویش توست

لب بگشا و متروکه نباش

شاید بگویم دیگر گونه سخنی با تو اما

لب بگشا و متروکه نباش

دیگر گونه بودن تو سرنوشت شوم نیست

عشرت آباد امکان ، محفل خلایق گونه ای ست

لب بگشا و متروکه نباش

۱۳۸۸/۶/۲۳

محراب

بدنبال خبری که از یکی از شاگردان استاد محمد رضا شجریان بدست آمده است ، استاد آواز ایران به تازگی اثری تحت عنوان زبان آتش و آهن با شعری از زنده یاد فریدون مشیری در دستگاه شور ضبط نموده اند .این اثر با آهنگسازی استاد شجریان و تنظیم مجید درخشانی با همکاری ارکستر سمفونیک و در دستگاه شور اجرا شده است . در ابتدا قرار بر این بود که این اثر در دستگاه ماهور اجرا شود ولی بدنبال وقایع رخ داده در کشورمان دستگاه اجرایی این اثر طبق تشخیص استاد از دستگاه ماهور به شور تغییر داده شد .

این تصنیف  بدنبال حوادث اخیر و تکرار تهمت های بی اساس به خسرو آواز ایران ؛این استاد گرانقدر تهیه شده است .

لینک دانلود زبان آتش و آهن

تفنگت را زمین بگذار

که من بیزارم از دیدار این خونبار ناهنجار

تفنگ دست تو یعنی زبان آتش و آهن

من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن

ندارم جز زبان دل ، دلی لبریز مهر تو ،

تو ای با دوستی دشمن !

زبان آتش و آهن

زبان خشم و خونریزی ست

زبان قهر چنگیزی ست

بیا ، بنشین ، بگو ،بشنو سخن ـ شاید

فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید

برادر گر که می خوانی مرا ، بنشین برادروار

تفنگت را زمین بگذار،

تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو

این دیو انسان کش برون آید.

تو از آیین انسانی چه می دانی ؟

اگر جان را  خدا داده ست

چرا باید تو بستانی ؟

چرا باید که با یک لحظه ، غفلت ، این برادر را

به خاک و خون بغلطانی ؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی

و حق با توست ،

ولی حق را ـ برادر جان ـ به زور این زبان نافهم آتشبار

نباید جست !

اگر این بار شد  وجدان خواب آلوده ات بیدار

تفنگت را زمین بگذار . . . !!

زنده یاد فریدون مشیری

من که رفتم بنویسید دمش گرم نبود

بنویسید صدا بود ولی نرم نبود

خانه در خاک و خدا داشت ، تماشایی بود

بنویسید دو خط مانده به تنهایی بود

بنویسید که با ماه ،کبوتر می چید

از لب زاغچه ها بوسه ی باور می چید

بنویسید که با چلچله ها الفت داشت

اهل دل بود وَ با فاصله ها نسبت داشت

دلش از زمزمهء نور عطش می بارید

ریشه در ماه ، ولی روی زمین می جوشید

بنویسید زبان داشت ولی لال نشد

بنویسید که پوسید ولی کال نشد

پُرِ طوفان غزل بود ولی سیل نداشت

بنویسید که دل داشت ولی میل نداشت

پنجه بر پنجره ی روشن فردا می زد

وسعت حوصله اش طعنه به دریا می زد

بنویسید به قانونِ عطش ، آب نداد

و کسی کودک احساسش را تاب نداد

سرد و سرما زده از سمت کویر آمده بود

کودکی بود که در هیاتِ پیر آمده بود

تا صدای دل خود چند تپش فاصله داشت

گاه با فلسفه ی عشق کمی مسئله داشت

روسری رقصنده با باد می روی در یاد بر بند رخت…

مائیم که می دویم از پی باد…

یا نمی دویم از پی باد

یا می رویم از یاد…

 دیگر پیرهن گلی ات را درار …

به مرو به میو  اینقدر دیگر

افلاک که جز غم نفزایند دگر

معشوق جان به بهار آغشته منی

که موهای خیست را خدایان
بر سینه ام می ریزند و مرا خواب می کنند

یک روزَمی که روی شانه تو خواب می بَرَدم
معشوق جان به بهار آغشته منی
تو شانه بزن
با بوسه هایم تُک می زدم من دستهای تو را
من دست های تو را در چینه دانم مخفی نگاه داشتم
تو در گلوی من مخفی شدی
صبحانه پنهانی منی
وقتی که نیستی
من چشمهای تو را هم در چینه دانم مخفی نگاه داشتم
نحرم کنند اگر همه می بینند
که تو نگاه گلوگاه پنهانی منی
آواز من از سینه ام که بر می خیزد
از چینه دانم قوت می گیرد
می خوانم می خوانم می خوانم
تو خواندن منی

باران که می وزد سوی چشمانم
باران که می وزد
باران که می وزد
تو شانه بزن
باران که می
یک لحظه من خودم را گم می کنم
نمی بینمم
اگر تو مرا نبینی
من کیستم که ببینمم
من نیستم که ببینم
نمی بینمم معشوق جان به بهار آغشته منی
اگرمرا نبینی
من هم نمی بینمم

آهو که عور روی سینه من می افتد
آهو که عور
آهو که عور
آهو که عور
او او که آ
او او تو شانه بزن
و بعد شیر آب را می افشاند بر ریش من
و عور روی سینه من
او او می افتد
و شیر می خورد
می گوید تو شیر بیشه بارانی منی
منی
و می افتد
افتادنی که مرا می افتد
هنگامه منی
هنگامه منی که مرا می افتدآغشته منی
بهار آغشته منی معشوق جان به
تو شانه بزن
اگر تو مرا نخوابانی
من هم نمی خوابانمم
می خوانم می خوانم می خوانم
اگر تو مرا نخوابانی
من هم نمی خوابانمم
می خوانم خونم را بلند می کنم زگلوگاهم
می خوانم
خونم را مثل آوازی
می خوانم
نحرم کنند اگر همه می بینند که تو
نگاه گلوگاه پنهانی منی

اگر تو مرا نبینی
اگر تو مرا نخوابانی
من هم نمی بینمم
من هم نمی خوابانمم
زانو بزن بر سینه ام
تو شانه بزن

پاهای تو
چون فرق بازکرده از سر دیوار‌یِ به درون برگشته
بر سینه ام
تو شانه بزن
زانو… من پشت پاشنه هایت را چون میوه دوقلو
می بوسم
می بوسم
هر پایت را در رختخواب عشق جداگانه
می خوابانمت
بیدار می شوی
می خوابانمت ببین آری
ببین تو مرا
ببین تا ته ببین
زیرا تو اگر مرا نبینی
من هم نمی بینمم
با گفته ات ای نگاه برگشته‌ی به درون
به درون برگشته
تا ته ببین
تو شانه بزن

اگر تو مرا نخوابانی
من هم نمی خوابانمم
نمی بینمم
تو شانه بزن
زانو
من هیچگاه نمی خوابم
از هوش می روم
دیروز رفته بودم
امروز هم از هوش می روم

افتادنی که مرا می افتد
هنگامه منی که می افتد
معشوق جان به بهار آغشته منی
منی منی منی
که مرا می افتد من می روم
از هوش می
منی
اگر تو مرا
تو شانه بزن
زانو
منی
از هوش می ….

و

رضا براهنی از مجموعه خطاب به پروانه ها

یار رفت و عمر رفت و جمع ما پاشیده شد

راستی خوش عشرتی بود ای خدا یادش به خیر

می رسد روزی که از من هم نماند غیر یاد

آن زمان بر تربتم گویی که ها ! یادش به خیر

فصل مسموم
دوران سرکشی

کاغذای حسرتی
عشق کاهی

کلاویه های خیانتی بنفشند
غربت را طراحی میکردیم…

زیرگذرهای بی ربط
قطارهای های بدون شرح
گیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــتار؛ توقف میکنیم
دیگر گریه نمیکنم اما ….

نفسم اعوجاج درد را عربده میزند

(هق میزدم)

امروز
نوسان روزهای سیاه و سفید را قدم میزنم
…

ساعت، سال، ثانیه، شب، گذشت ….
از سوگل های من، یکی بزرگ شد …

و دیگر بار هم ، ادامه دارد….

…

از سروده های دوست عزیز سوگل از لندن

اول به سراغ یهودی‌ها رفتند
من یهودی نبودم، اعتراضی نکردم
پس از آن به لهستانی‌ها حمله بردند
من لهستانی نبودم و اعتراضی نکردم
آن‌گاه به لیبرال‌ها فشار آوردند
من لیبرال نبودم، اعتراض نکردم
سپس نوبت به کمونیست‌ها رسید
کمونیست نبودم، بنابراین اعتراضی نکردم
سرانجام به سراغ من آمدند
هر چه فریاد زدم کسی نمانده بود که اعتراضی کند

   شعری از برتولت برشت 

تو چه می گویی سهراب

و چه می دانی سهراب

بس کن و نگو هیچ و بدان

زندگی رسم خوشایندی نیست

بال و پرش وسعت دلتنگی هاست

زندگی حس غریبیست که مردم دارند

زندگی نه ،این عادت ماست

تو چه می گویی سهراب

و چه می دانی سهراب

آب را گل نکنیم ؟

در فرو دست انگار کفتری می کند جان

دست درویش پیر قطع شد در پی آوردن نان

زن زیبایی آمد لب رود

          تا بفروشد به شما هر چه دارد از برکت ایمان

تو چه می گویی سهراب

و چه می دانی سهراب

خانه دوست کجاست ؟

هر آن کجا که باشد

بجز این سرا سرایش

تو چه می گویی سهراب

و چه می دانی سهراب

کو شقایق که یمنش زندگی آغاز کنیم

ای خدا این وصل را هجران مکن

سر خوشان عشق را نا لان مکن

باغ جان را تازه و سر سبز دار

قصد این بستان و این مستان مکن 

چون خزان بر شاخ و برگ دل مزن

خلق را مسکین و سر گردان مکن

بر درختی کا شیان مرغ توست

شاخ مشکن ، مرغ را پران مکن

شمع جمع خویش را بر هم مزن

قصد این پروانه حیران مکن

نیست در عالم ز هجران تلخ تر

هر چه خواهی کن ، ولیکن آن مکن